Ze waren er klaar voor. We zaten die middag voor een groot optreden allemaal in het repetitielokaal. Ik had de band volledig in het nieuw gestoken en ze zagen er ruig uit. Ik was er zelfs in geslaagd om zangeres Louise er, naast ruig, erg sexy te doen uitzien. Nu ja, eigenlijk was dat niet zó moeilijk, Louise is een heel mooi meisje. Drop dead gorgeous, weet je wel. Ook Pieter, de drummer, was zeker tevreden met zijn nieuwe look. Na héél lang aandringen, had hij me eindelijk zijn haar toevertrouwd (hij heeft me eerst uiteraard grondig gefouilleerd, op zoek naar scharen, messen en stiekem verborgen tondeuses). Tien minuten later was hij me superdankbaar en helemaal cute. Hij bood me zelfs geld aan (het eerste geld dat hij zou verdienen bij een doorbraak, hihi). Uiteindelijk besloten we dat de prijs voor het beste kapsel dat hij ooit heeft gehad, een handtekening was. En wel één op mijn buik. Een handtekening rijker ging ik Bas en Louise halen en ze waren al net zo enthousiast en over the moon over Pieters haar. Ik heb Bas ook ruig aangekleed, maar minder opvallend dan de anderen. Ik zei hem dat hij dat niet nodig had, want, zoals hij wel wist, worden alle meisjes toch verliefd op de gitarist. Hij glimlachte, zette ook een krabbel op mijn buik en ging terug aan Pieters haar zitten voelen. Ik wenste hen allen veel succes voor die avond en fietste naar huis.
Ik had het knagende gevoel al een hele middag proberen onderdrukken, maar nu ik alleen was, kon ik het niet langer volhouden en het stormde naar buiten. Ik was compleet in paniek!
Er was die avond een feest, een concert. Ik moest er heen. Ik ben de styliste van de band… Wat moest ik in godsnaam aan!????!?
Styliste zijn wil zeggen dat je mensen deftig aan kan kleden. Ik heb toevallig die gave. Jammer genoeg geldt ze niet meer vanaf ik mezelf deftig voor de dag wil brengen. Dat loopt steeds falicant af. Je moet weten dat ik ongeveer drie stukken in mijn kleerkast heb: een broek, een T-shirt en een hoodie. Ik kleed me als een kleine jongen. Hopeloos! Ik had hulp nodig, en wel heel snel!
‘Mamaaaaa! Ik heb niets om aan te doen!’
Mama kwam mijn kamer binnen, waadde door de berg kledij op de grond en trof me aan voor mijn klaarkast. ‘Ik heb niets om aan te trekken, vanavond,’ pruilde ik. Ze verzekerde me dat ik fantastisch stond met alles in die kast en dat ik dus bijgevolg geen reden tot klagen had.
Ik haat het als ze zegt dat ik met àlles sta; dat is de grofste leugen sinds Sinterklaas! Ze zag echter op tijd dat ik op het punt stond in te storten en nam me dan maar mee, over de berg, naar haar slaapkamer. Ze opende haar kleerkast, overhandigde me enkele kledingstukken en duwde me richting badkamer. Tien minuten later droeg ik zelfs bijpassende accessoires en zocht ik wanhopig naar een stift. Mama snapte er niets van.
Titel: Zoolander/Maury Ballstein
0 reacties so far ↓
There are no comments yet...Kick things off by filling out the form below.