Yes, I would love to make love to an 80-year old. They must know everything. Not just about sex, but history and trivia, too.

Deze zondag.

Ik lig plat op mijn rug in het gras en staar omhoog naar de voorbijzwevende wolken. Ik lig zeker al een half uur in het stadspark. Plotseling sta ik op, veeg de traan die over mijn wang rolt weg en spring op mijn fiets.

‘Esk! Eindelijk. Ik moet nog een heleboel doen; zou jij Oma kunnen gaan halen?’ Mama probeert onder luid protest een truitje over Stans hoofd te trekken.
‘Euh… OK.’
‘Bedankt, schat.’

Ik stap door de grote, glazen draaideur van het bejaardentehuis. Lift – derde verdieping – einde van de groene gang. Ik ken de weg naar Oma’s kamer met mijn ogen dicht. De deur staat open en ze zit zoals gewoonlijk voor het raam. Ik klop even en ga naar binnen. Ze draait zich om en als ze me ziet, lichten haar ogen op.
‘Estelle! Is Karel niet meegekomen?’
Ik doe mijn best om te glimlachen en zeg:
‘Nee, Oma. Ik ben het, Eskiera. Ik kom je halen voor Stan’s verjaardagsfeestje!’
Ze zucht, haar gezicht vertrekt zich weer in die bedrukte grimas en ik zie dat ze me niet herkent. Ik ga de verpleegster halen en samen krijgen we Oma in een rolstoel. ‘Bedankt. Ik breng haar deze avond terug.’
‘In orde, Esk. Tot dan!’

Als ik met Oma thuiskom, is het feestje al aan de gang. Stan rent rond met een groot stuk inpakpapier, Mama en enkele familieleden zitten in de woonkamer te praten. Ik rol Oma tot bij hen en ga zelf in de keuken zitten.
Wanneer de taart wordt aangesneden, ga ik ook naar de woonkamer. Ik zing mee. Ik zit mee aan tafel. Ik praat zelfs een beetje mee. Na het feestje neemt iedereen afscheid:
‘Dag Estelle! Dag Esk! Gelukkige verjaardag, Stan!’
Ik breng Oma terug en praat heel even met de verpleegster.

Als ik terug thuis kom, ligt Stan al in bed en vind ik Mama in een deken gewikkeld op de zetel. Ze huilt stilletjes. Zonder woorden kruip ik bij haar en huil mee. Na een tijdje vallen we samen in slaap.

We hebben het beiden extra moeilijk op vaderdag.

Titel: That 70’s Show/Fez

Mugatu is so hot right now he could take a crap, wrap it in tinfoil, put a couple fish hooks on it and sell it to Queen Elizabeth as earrings.

Ze waren er klaar voor. We zaten die middag voor een groot optreden allemaal in het repetitielokaal. Ik had de band volledig in het nieuw gestoken en ze zagen er ruig uit. Ik was er zelfs in geslaagd om zangeres Louise er, naast ruig, erg sexy te doen uitzien. Nu ja, eigenlijk was dat niet zó moeilijk, Louise is een heel mooi meisje. Drop dead gorgeous, weet je wel. Ook Pieter, de drummer, was zeker tevreden met zijn nieuwe look. Na héél lang aandringen, had hij me eindelijk zijn haar toevertrouwd (hij heeft me eerst uiteraard grondig gefouilleerd, op zoek naar scharen, messen en stiekem verborgen tondeuses). Tien minuten later was hij me superdankbaar en helemaal cute. Hij bood me zelfs geld aan (het eerste geld dat hij zou verdienen bij een doorbraak, hihi). Uiteindelijk besloten we dat de prijs voor het beste kapsel dat hij ooit heeft gehad, een handtekening was. En wel één op mijn buik. Een handtekening rijker ging ik Bas en Louise halen en ze waren al net zo enthousiast en over the moon over Pieters haar. Ik heb Bas ook ruig aangekleed, maar minder opvallend dan de anderen. Ik zei hem dat hij dat niet nodig had, want, zoals hij wel wist, worden alle meisjes toch verliefd op de gitarist. Hij glimlachte, zette ook een krabbel op mijn buik en ging terug aan Pieters haar zitten voelen. Ik wenste hen allen veel succes voor die avond en fietste naar huis.
Ik had het knagende gevoel al een hele middag proberen onderdrukken, maar nu ik alleen was, kon ik het niet langer volhouden en het stormde naar buiten. Ik was compleet in paniek!

Er was die avond een feest, een concert. Ik moest er heen. Ik ben de styliste van de band… Wat moest ik in godsnaam aan!????!?
Styliste zijn wil zeggen dat je mensen deftig aan kan kleden. Ik heb toevallig die gave. Jammer genoeg geldt ze niet meer vanaf ik mezelf deftig voor de dag wil brengen. Dat loopt steeds falicant af. Je moet weten dat ik ongeveer drie stukken in mijn kleerkast heb: een broek, een T-shirt en een hoodie. Ik kleed me als een kleine jongen. Hopeloos! Ik had hulp nodig, en wel heel snel!

‘Mamaaaaa! Ik heb niets om aan te doen!’
Mama kwam mijn kamer binnen, waadde door de berg kledij op de grond en trof me aan voor mijn klaarkast. ‘Ik heb niets om aan te trekken, vanavond,’ pruilde ik. Ze verzekerde me dat ik fantastisch stond met alles in die kast en dat ik dus bijgevolg geen reden tot klagen had.
Ik haat het als ze zegt dat ik met àlles sta; dat is de grofste leugen sinds Sinterklaas! Ze zag echter op tijd dat ik op het punt stond in te storten en nam me dan maar mee, over de berg, naar haar slaapkamer. Ze opende haar kleerkast, overhandigde me enkele kledingstukken en duwde me richting badkamer. Tien minuten later droeg ik zelfs bijpassende accessoires en zocht ik wanhopig naar een stift. Mama snapte er niets van.

Titel: Zoolander/Maury Ballstein

Hey! Oh, we-we can’t keep eating like this.

Ik ben Eskiera, zeg maar Esk. In dit blog zal ik een beeld proberen schetsen van mijn fantastische leven. In deze verhaaltjes, die tevens mijn levensverhaal vormen, speel ik uiteraard de hoofdrol, maar er zijn ook enkele zeer interessante bijrollen voor mijn goede vrienden, familieleden en minder goede vrienden weggelegd. U zal hen geleidelijkaan allemaal leren kennen (als u dat wilt, natuurlijk).

Zo is er mijn beste vriend Bas. I loves that boy! Vrijdagavond, na school, ging ik kijken naar de band rehearsal. Bas is namelijk een heel sexy basgitarist. De band is echt goed en ze treden behoorlijk vaak op. Bij uitgebreid afscheid van Pieter en Louise, gaf ik hen alle drie hun nieuwe, ultracoole polsbandjes (als voorsmaakje voor hun totale outfit). Ze waren in de wolken. Bas en ik gingen daarna in de stad een ijsje eten. Hij nam pistache, chocolade & vanille (zoals altijd), en ik smulde van chocolade, banaan & nog meer chocolade (zoals altijd). Ik skateboarde naar huis, waar ik mama moedeloos aantrof met een krijsende Stan. Ik liep meteen door naar mijn kamer, waar ik neerplofte in mijn supercomfi zetel en ik voor het slapen gaan nog twee DVDs bekeek (Nothing Hill en Zoolander).

Titel: Friends/Ross ‘flirt’ met Caitlin, de pizza delivery girl